Het doek vormt de afsluiting van een diepgaand onderzoek naar het onderwerp de Graflegging, vastgelegd in achttien monumentale schilderijen. Als een architect heeft Van Eyk zijn figuren gereduceerd tot blokken en lijnen binnen een sombere, overwegend zwart-wit toonzetting. De constante binnen de serie is het lichaam van Christus, herkenbaar aan de lange horizontalen, de positie van de overledene. De nabestaanden staan rouwend en eenzaam als megalieten, als onthande wezens, gevangen in hun emoties. Ook voor Van Eyk zelf moet het schilderen emotioneel zijn geweest. Hij begon aan de serie na de dood van zijn vader in 1957.